مقالات ویژه

نقش رنگها در محیط کار

ب : آثار عمومی فیزیولوژیکی رنگها: مطالعات نشان داده اند که رنگها بر سیستم اعصاب سمپاتیک و پاراسمپاتیک اثر می گذارند. تحریک و فعالیت بخش سمپاتیک ، سلسله اعصاب فیزیولوژی بدن را از وضع بهینه و تعادل برمی‌گرداند. بعضی از
رنگها موجب فعال شدن اعصاب پاراسمپاتیک می شوند.
ج : خواص اختصاصی رنگها و اثر آنها بر عملکرد: رنگها هر کدام بر فرد اثر خاص و متفاوتی دارند. که بدنبال آن رفتار کار و عملکرد فرد را تحت تاثیر قرار می دهد. روانشناسی کار، رنگ را در محیط کار به عنوان یک متغیر فیزیکی در نظر دارد که می‌تواند بر میزان بازدهی کارکنان تاثیر بگذارد.
خاکستری: رنگ خاکستری رنگی است خنثی که هیچ گرایشی را برنمی انگیزد، نه روشن است و نه تیره. این رنگ عاری از هر نوع تحریک و واکنش است. به همین دلیل در صنایع کاربرد فراوان دارد.
آبی تیره: این رنگ به دلیل اثری که بر اعصاب پاراسمپاتیک می‌گذارد، منجر به کاهش فشار خون و تعداد تنفس شده و احساس امنیت کارمند را افزایش می دهد. چنانچه او بر اثر عواملی از قبیل ترس از عدم موفقیت، ارزشیابی و یا هر عامل خارج از محیط کار، دچار اضطراب و تشویش شده باشد، در محیطی با رنگ آبی، تنش او کاهش یافته و حساسیت و آسیب‌پذیری و در نتیجه خستگی روانی و جسمی او تقلیل می یابد. بعضی از تحقیقات نشان داده‌اند که استفاده از رنگ آبی احساس سرما و خنکی را برمی انگیزد.
یک محقق به نام بری در سال ۱۹۶۱ میلادی به آزمایش این اعتقاد متداول پرداخت که افراد در اتاقی که رنگ سبز یا آبی داشته باشد بیشتر احساس خنکی می‌کنند تا در اتاقی که رنگ آن قرمز یا نارنجی است و به این نتیجه رسید که به‌رغم اعتقاد متداول آزمودنیها به خنکی نسبی رنگهای مختلف اثرات رفتاری اندکی را نشان داد.
سرخ: رنگ سرخ نمایانگر نیروی حیاتی است. سرعت نبض را بالا می برد و میزان دم و بازدم را افزایش می دهد. این رنگ به معنای تمایل و رغبت است در این رنگ اصرار بر بدست آوردن نتایج وجود دارد. این رنگ احساس گرما را برمی‌انگیزاند و موجب رها شدن انرژیها و نیروهای حیاتی فرد می‌شود. این رنگ فعالیتهای عمومی را افزایش می دهد و احساس رقابت را تشدید می کند. در ابتدای ساعات فعالیت، رنگی سازنده است اما در حالت خستگی عصبی و فیزیکی آزاددهنده است این رنگ در محیط کار به شرطی می تواند کارایی را افزایش دهد که سایر شرایط نامساعد نباشد.
زرد: زرد روشن ترین رنگ است به همین دلیل شادی افزا است. اثرش خوش رویی و شادمانی است. وجود رنگ زرد در محیط کار افراد را در رهایی از مشکلات و موانع و تعارضات یاری می بخشد. این رنگ امید بخش و دلالت کننده است. زیرا تنش زدا و عامل انبساط ماهیچه ها است.
بنفش: این رنگ ترکیبی از رنگهای آبی و سرخ است. بنابراین بعضی از ویژگیهای هر دو رنگ را دارا است. یعنی هم هیجان انگیز و هم آرام بخش است. محیط کار با رنگ بنفش باعث می شود کارگر یا کارمند بیشتر به جستجوی هویت خود رفته و به ذهنیات خویش عینیت بخشد. یعنی افکارش را به عمل تبدیل کند. به عبارت دیگر هر چیزی که مورد تفکر واقع شود باید به حقیقتی ملموس تبدیل شود.
قهوه‌ای: رنگ قهوه ای، سرخ تیره شده است. بنابراین به جای زنده دلی رنگ سرخ، موجب دل مردگی و تسلیم می‌شود. محیط کاری قهوه ای رنگ، نیروی حیاتی و انفعالی کارمندان را نقصان می‌بخشد و انگیزه‌های آنان را برای کار و فعالیت کاهش می دهد و آنان را به افرادی بی تفاوت مبدل می‌سازد. بنابراین رنگ قهوه ای برای محیط کار رنگ مناسبی نیست.
سیاه: رنگ سیاه رنگی است نفی کننده و متوقف کننده فعالیت. زیرا فرد را نومید و دچار یاس کرده و احساس پوچی را در او تحریک می کند. رنگ سیاه تداعی کننده پایان همه چیز است. فرد در چنین محیطی دست به هیچ کار نمی زند زیرا برای او چیزی وجود ندارد. در پشت رنگ سیاه زندگی کاملاً متوقف است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *